Het is lente. In huis, althans. Men zegt dat het over een paar dagen weer koud is, maar ik wil het niet geloven.
Toen ik vanmiddag aan het ramen zemen was (een werkje dat eigenlijk alleen leuk is als het fijn is om koud water in je mouw te voelen, maar help, wat was het nodig), moest ik aan mijn opoe denken. Toen mijn oma haar als klein meisje vroeg of ze op gymnastiek mocht, zei ze: "Lap mie de roet'n moar".
Het is 1998. Ik ben Prinses Margriet, mijn neef is Prins Pieter van Vollenhoven en mijn overbuurmeisje is Marilène. We schrijven elkaar brieven over koekhappen op Koninginnedag, een bedplassende Koningin en roddels omtrent het liefdesleven van Prins Willem-Alexander.
Het is 2002. Ik zit op 2 februari om 6.00 uur 's morgens op De Dam te wachten (gehuld in een Unox slaapzak) om een glimp van bruid Maxima op te mogen vangen.
Het is 2013. De Koningin meldt dat ze het bijltje erbij neergooit en ik maak erwtensoep.
Het is de laatste witte dag van deze winter. Althans, dat hoop ik. Ik kijk de krokusjes bijna de grond uit.
Om het einde van de witte wereld in te luiden, rijd ik naar de Bibliotheek. Niet om boeken voor mezelf te halen, maar om Noa lid te maken. Hoe leuk, een Bibliotheekpasje met haar naam er op! Ik neem meteen wat boekjes mee naar huis en droom op de terugweg over later. Later, als we elke woensdagmiddag naar de Bibliotheek gaan om samen uren in boekenkasten en boekenbakken te neuzen. Om uiteindelijk met een paar prachtige prentenboeken naar huis te gaan.
Omdat een Bibliotheekpasje mijn zaterdaggeluk nog niet vervolmaakt, bak ik een overheerlijke appelcarameltaart. Waar ik overigens pas morgen een stukje van kan eten - en dan is hij al op. De volgende keer eet ik hem helemaal in m'n eentje op. Bij wijze van spreken.
Annemieke: "Ik ben aan het mijmeren over mijn leven."
Gerwald: "Ik ben aan het eten."
Ik vind het beide leuk. Mijmeren en eten. Van sommige websites ga ik vanzelf mijmeren (en van sommige dingen ga ik vanzelf eten). Zo keek ik net weer eens op deze weblog. En van die foto's, die verhalen en die kinderen ga ik dus mijmeren. Dan haal ik me mijn Droombeeld Voor De Toekomst weer voor de geest - en dat is nogal gedetailleerd.
Ik zie mezelf dan voor me op een grote boerderij. Het is er een beetje rommelig - en dat ik dat dan niet erg vind. Met een paar witte lammetjes en een stuk of wat kinderen. Vijf of zes - en dat ik dat dan niet druk vind. Ze zijn allemaal net zo leuk en vrolijk als Noa en spelen altijd buiten - en dat het dan altijd lekker weer is. Ze hebben rode wangen en prachtig gekleurde mutsjes op. Ik bak elke middag verse koekjes - en dat ik dan nooit dik word. Als Gerwald thuis komt uit zijn werk, staat de boerenkool al op tafel. De kinderen vertellen over kastanjepoppetjes maken en maken heel veel herrie - en dat ik dat alleen maar gezellig vind. Elke avond komen er vrienden over de vloer. We eten bitterballen en gaan laat naar bed - en dat ik dan nooit moe word. Elke zomer gaan we zes weken op vakantie. We trekken rond met een enorme tent, door Italië, Oostenrijk en Frankrijk - en dat we dan nooit arm worden.
De afgelopen weken was ik stikdruk. Mijn werk kostte mij in veel meer tijd dan de twee dagen die ik er voor heb. Iets met een huisstijlverhuizing en héél véél wérk. Daarnaast was ik 's avonds druk met een inleiding die ik volgende week moet houden. Over het laatste gedeelte van het Doopformulier, mocht het je interesseren. Het interesseerde mij wel en dus las ik alles wat er ook maar een beetje mee te maken had, van Institutie tot iedere willekeurige Catechismusverklaring. En naast mijn werk en de inleiding was er nog een huishouden, een dochter, een man en een griep. En heel veel afspraken, visites en andere leuke dingen.
Maar hoera, ik rondde vanmiddag mijn inleiding af en het lijkt erop dat mijn werk wat rustiger wordt de komende tijd. De huisstijlverhuizing is achter de rug. Zo'n beetje.
En omdat mij dat zeer verblijdt, vier ik het de komende dagen met lekkere dingen maken. Vanavond begin ik met een havermoutkoek, morgenochtend maak ik heerlijk zalmhapjes (voor de high-tea van morgenmiddag) en zondag staat erwtensoep op de planning.
Overigens kwamen er meer mensen op het idee om erwtensoep te maken - niet geheel verrassend met die sneeuw en kou buiten. Ik toog vanmiddag naar de supermarkt om spliterwten te halen, maar het schap was helemaal leeg. Toen ik mij huilend omdraaide, zag ik drie mevrouwen staan.
Mevrouw nummer 1: "Zoek je spliterwten?"
Mevrouw nummer 2: "De meneer is aan het kijken of er nog wat op voorraad zijn."
Mevrouw nummer 3: "Je kunt wel raden wat voor een weer het buiten is."
Dat is lang geleden! Ik hield mij de afgelopen weken meer bezig met oliebollen eten, winkelen, de komst van Jezus herdenken, bij familie zijn, logeren en logees, genieten, bij vrienden eten, luieren, lieve Noa, koekjes bakken, werken, wassen en schilderen. Sorry.
Ik werk, ik ben een vrouw en ik kook. Vandaar dat ik onderstaand boekje uit de boekenkast van mijn moeder plukte om hem voor een paar weken ongevraagd te lenen.
Het boekje is geschreven in 1977 en 'De receptuur is afkomstig van een werkende vrouw, die graag lekker en betaalbaar wil eten, zonder elke dag urenlang in de keuken door te brengen, terwijl zij toch zo weinig mogelijk gebruik wil maken van kant en klaar produkten en diepvriesmaaltijden.'
Er staan mooie tips in het voorwoord, zoals 'Op zaterdagochtend tussen half negen en half tien - als u wellicht liever zou uitslapen - is het nog rustig in de winkels en kunt u het snelst uw boodschappen afwerken.' en 'Een glas vruchtesap (of iets pittigers) onder handbereik zorgt ervoor dat u zich na een vermoeiende werkdag toch enthousiast aan het koken wijdt.' Prachtig.
Misschien dat ik dat glas 'vruchtesap' eens moet proberen, want na een dag werken ben ik qua eten liever lui dan moe. Op zaterdag snijd ik braaf de groenten en het vlees en doe ze in zakjes in de vriezer, zodat ik tijdens het koken slechts een zakje uit de vriezer hoef te pakken om hem te legen in de wokpan. En voor boerenkool en hutspot gebruik ik graag door meneer Heyn geschilde aardappelen. Dat kan hij goed en ik ben hem elke keer weer dankbaar.
Maar ik ben niet altijd lui. Soms vind ik het leuk om wat langer in de keuken te staan. Want ik hou wél van lekkere dingen, en soms duurt lekker nu eenmaal wat langer. Nu vlucht ik de keuken in om de 'Gebonden Tomatensoep' van pagina 1 uit te proberen. Bedankt, Martje Bakkers.
Vanmiddag 17.00 uur startte mijn kerstvakantie. Ik liep door de stad, kwam een meneer met een knipperende kerstmuts tegen (die beweerde Paulus de Boskabouter te zijn), keek naar alle kerstversieringen, ademde de vrieskou in en besloot dat ik er weer een fijne kerstvakantie van ga maken. Vol familie, kerstkransjes, kaarsjes, vrienden, pasteitjes-met-rundvleesragout, vuurwerk, gezelligheid, sneeuw en kerstbomen. En vol Winkelen in de Uitverkoop. Truien en leggings kopen die je een maand geleden nog te duur vond en na betaling het idee hebben dat je geld verdiend hebt. Hoe fijn!
Vanavond, onder het genot van de laatste chocoladepepernoten (de witte, omdat mijn lief altijd alle bruine en zwarte op eet), begon ik alvast met winkelen. Online. O, de heerlijkheid van jurken bekijken, kiezen, betalen en verwachten! Ik heb nu al de neiging om naar de brievenbus te rennen. Maar zo snel is Zalando nu ook weer niet.
Stel, je zit op je werk, je moet nog een nieuwsbrief afmaken en versturen, je moet diverse collega's een e-mail sturen, je moet foto's downloaden, je moet de vormgever mailen en je moet googelen naar het adres van een drukkerij... en het internet ligt eruit. Het enige wat je dan te doen staat, is een Word-document openen en geheel des vorige eeuws offline een blog typen. Om toch maar wat te doen te hebben.
En je typt over de fijne vrieskou buiten en over warme chocolademelk. En je typt over zusjes en schoonzusjes die allebei gaan trouwen, in dezelfde week. Je typt over hoeveel zin je hebt om je dochtertje te knuffelen onder werktijd - helemaal als de oppas foto's stuurt van haar lieve, prachtige, schaterende gezicht in de wandelwagen. En je typt over de heerlijke kerstvakantie die er bijna aankomt, vol gezelligheid, sneeuw en chocola. En je typt over zwaar frustrerende sollicitatieprocedures - weken wachten, hopen en bidden en dan ook nog eens voor niets.
En terwijl je dat typt, belt je lieve man om te zeggen dat de huidige zwaar frustrerende sollicitatieprocedure voorbij is. Zonder mooi einde.
En dan kijk je naar buiten, zucht je eens diep en besluit je om maar naar huis te gaan.
Groot bent U, Heer, U komt alle lof toe! Groot is Uw kracht, Uw inzicht is niet te meten. Nu wil een mens U prijzen, een deeltje van Uw schepping. Ja, een mens die zijn sterfelijkheid met zich meedraagt, het bewijs van zijn zonde, het bewijs dat U Zich tegen de hoogmoedigen keert. Toch wil hij U prijzen, deze mens, dit deeltje van Uw schepping en U zet hem aan daar vreugde in te vinden. Want zo hebt U ons geschapen, gericht op U, en ons hart kent geen rust tot het rust vindt in U.
Zo heel nu en dan, als ik eigenlijk een Sinterklaasgedicht moet schrijven en bovendien moet koken (iets met pasta en champignons en cherrytomaatjes en room en rucola - ik zeg het maar even), vlucht ik in de Grote Vriendelijke Blogwereld. Je weet wel: van die digitale dagboeken van mensen die het leuk vinden om alles wat ze doen en denken en zien en maken te delen met anderen.
En het is elke keer weer verbazingwekkend om te zien hoeveel mensen er zo'n digitaal dagboek op na houden. En vooral: hoe trouw. Sommigen lijken het als hun Levenstaak te zien om anderen te vermaken met snuisterijen, zelfmaakfrutsels en foto's van appeltaarten. En het meest verbazingwekkende is dat de blogs gelezen worden. Een blog over een bezoek aan de kringloop en een zelfgevouwen kerstster roept bij 278 mensen een reactie op. Bijvoorbeeld.
Nu moet ik zeggen dat sommige blogs ook leuk zijn om te lezen. Zo kwam ik zojuist viaviavia op deze blog. En eerlijk is eerlijk, ik bleef maar scrollen en lezen en bekijken. En niet eens omdat ik eigenlijk een Sinterklaasgedicht moet schrijven en bovendien moet koken. Ik bekeek foto's met gehaakte balletjes en gevouwen sterren en gekleurde vaasjes en gekke poppetjes. En ik dacht: je zou de vrouw achter deze blog maar zijn.
Dingen kunnen haken. Zonder moeite. Zeeën van tijd. Zeeën van ruimte. En zeeën van zin. Zelfs in gepriegel. Haken om de kleuren. En dan weggooien. Of ophangen. Of weggeven.
En je dan niet aan het einde van de dag afvragen of het wel nuttig is wat je die dag zoal gedaan hebt.
Dit jaar stelt Sinterklaas mij meer teleur dan ooit. Eigenlijk wordt hij elk jaar iets minder leuk. Toen ik klein was, rende hij nog over de daken met zijn schimmel. Hij luisterde naar mijn liedjes die ik zong voor de kachel en overhandigde het stro uit mijn schoen aan zijn paard. Hij kocht precies de dingen die ik wilde en elke zondagmorgen zat er een leuk cadeautje in mijn schoen. Op Sinterklaasavond werd er op de deur gebonsd en als je hem of zijn Pieten ging zoeken, zag je hen nooit. Sinterklaas was sneller dan het licht. Sinterklaas was geweldig.
Maar hoe ouder hij wordt, hoe minder hij zich voor mij uitslooft. Ik hoor hem nooit meer rennen op ons dak en zelfs als ik liedjes voor hem zing, krijg ik niets in mijn schoen. Tegenwoordig trekken wij maar lootjes en kopen we maar cadeautjes voor elkaar, omdat Sinterklaas het vertikt om een goed gevulde zak voor de deur te zetten.
Luie donder eigenlijk, die Sinterklaas. Wordt het niet eens tijd voor een nieuwe?
Leuk: de serie 'Moeder, ik wil bij de Revue'. Ik genoot van de traagheid, de verhaallijn, de personages, het dansen, de dialogen. Maar natuurlijk genoot ik het allermeest van de muziek.
Niet leuk: de verkoopsters van de Douglas. Bij binnenkomst bekijken ze je van top tot teen, vragen met een nepvriendelijke stem: "Daahaag, kan ik u ergens mee van dienst zijn?" om je vervolgens (nadat je vriendelijk bedankt hebt) op twee meter afstand heel irritant in de gaten te houden. Ze zijn soms zelfs zo brutaal om aan klanten te vragen: "Mag ik u misschien een make-upadvies geven?". O MY. Als ze mij dat ooit durven vragen, word ik spinnijdig. Stel je voor, advies krijgen hoe je jezelf binnen een half uur om kunt toveren van een mens in een bewegende pop. Inclusief nepwimpers, nephaar, nepnagels en nepwangen. Ik bedank.
Er was eens een Mevrouw die van Lekker Eten hield. Ze snoepte van chocoladegebakjes, smulde van gebakken aardappeltjes en likte haar vingers af bij vers fruit met slagroom.
Er was eens een Meneer die eten Niet Belangrijk vond. Hij vergat vaak te eten en at het liefst elke dag hetzelfde: één boterham met hagelslag en een bord met kale macaroni.
De Mevrouw die van Lekker Eten hield, begon van de Meneer die eten Niet Belangrijk vond te houden. De Meneer die eten Niet Belangrijk vond, begon de Mevrouw die van Lekker Eten hield steeds belangrijker te vinden. De Mevrouw die van Lekker Eten hield en de Meneer die eten Niet Belangrijk vond trouwden en leefden nog heel lang en erg gelukkig.
Na een tijdje moest de Mevrouw die van Lekker Eten hield iets van haar opslagruimte afstaan aan een lief klein Meisje. De Mevrouw die van Lekker Eten hield, vond dat niet erg. Het was maar voor negen maanden en bovendien was het Meisje zo lief, dat ze er desnoods elke dag slechts één boterham met hagelslag en een bord kale macaroni voor wilde eten.
De Mevrouw die van Lekker Eten hield, zei: "Ik ben benieuwd of het Meisje ook zo van Lekker Eten houdt!". De Meneer die eten Niet Belangrijk vond, zei: "We zullen zien."
Het Meisje werd geboren. De Mevrouw die van Lekker Eten hield, hield ongelofelijk van het Meisje en de Meneer die eten Niet Belangrijk vond, vond het Meisje ongelofelijk belangrijk. Het Meisje liet direct zien meer op de Meneer die eten Niet Belangrijk vond te lijken, dan op de Mevrouw die van Lekker Eten hield. Ze weigerde te eten en vond slapen veel belangrijker.
Toen het Meisje zes maanden oud was, mocht ze sperziebonen eten. En worteltjes en peren en broccoli. Maar het Meisje liet weer zien niet van Lekker Eten te houden en eten Niet Belangrijk te vinden. Ze hield haar mond heel eigenwijs stijf dicht.
Wat heb je nou aan sperziebonen? Lachen is veel leuker. En ze leefde nog lang en gelukkig.
Vandaag verhalfjaart het liefste meisje ter wereld. Een prachtige gebeurtenis. Wel een beetje jammer dat wij er pas net aan dachten. Tussen het overgeven, bedden verschonen en hapjes beschuit eten door.
Als je één wordt, hebben we geen buikgriep, lieverd. Ik beloof het.
